მიტინგობანას თამაში -2


პოსტის პირველი ნაწილი, გნებავთ შესავალი უწოდეთ, ჩემს ამერიკულ გამოცდილებას ეხება. 2011 წელს ვისკონსინის შტატში სტაჟირებისას აქციაზე დასწრება მომიხდა, რომელზეც ომის მოწინააღმდეგეები სამხედრო ხარჯების შემცირების სანაცვლოდ სოციალური პროგრამების დაფინანსების გაზრდას ითხოვდნენ. მცირერიცხოვანი, მაგრამ ძალიან ეფექტური ღნისძიება იყო – რომელიც ერთნაირად იპყრობდა გამვლელებისა და მედიის ყურადღებას.

IMG_0786

ქართულ და ამერიკულ სამოქალაქო კულტურებს შორის პარალელს ვავლებ და ძალიან ბევრ განსხვავებას ვპოულობ. მიუხედავად იმისა, რომ ქუჩის გამოსვლების ძალიან დიდი გამოცდილება გვაქვს, ერთი შეხედვითაც კარგად ჩანს, თუ რამდენად დაუგეგმავი და ქაოტურია ქართული სამოქალაქო აქტივობის მცდლობები.

ვისკონსინის ღონისძიება საოცრად ორგანიზებული და მოწესრიგებული  იყო, კარგად დაგეგმილი დეტალებით: დაწყებული კონკრეტული პასუხისმგებელი პირებიდან, დამთავრებული ადგილისა და დროის შერჩევით, მონაწილეთა ინფორმირებით თუ პარკირების წესით. ერთი შეხედვით თითქოს უმნიშვნელოა, მანქანას სად გააჩერებ, მაგრამ ამერიკელებისთვის კანონი კანონია, არ არსებობს უმნიშვნელო და მნიშვნელოვანი, ყველა ერთნაირად უნდა შესრულდეს.

ჩემთვის უჩვეულო იყო ორგანიზატორების თანამშრომლობა პოლიციასთან – თავადვე შეატყობინეს აქციის დრო, ადგილი და ხანგრძლივობა – არა ნებართვის ასაღებად, არამედ უსაფრთხოების უზრუნველსაყოფად. იმ 2 საათის განმავლობაში, რაც აქცია მიმდინარეობდა, შორიახლოს მშვიდად იდგა 2 ცხენოსანი პოლიციელი და თვალყურს ადევნებდა მოვლენებს. ჩარევაზე საუბარი ზედმეტია, ადგილიდან არც კი განძრეულან.

სამოქალაქო სექტორისა და პოლიციის ამგვარი თანამშრომლობა ძალიან უცხოა საქართველოსთვის. უკანასკნელი წლების რამდენიმე პოპულარული თარიღის დასახელებაც კმარა, რომ დავინახოთ რამხელა უფსკრულია სამართალდამცველებსა და უფლებადამცველებს შორის.

1 მაისის მოვლენებს უკვე რამდენიმე დღეა თვალყურს ვადევნებ. შრომის საერთაშორისო დღეს ლაბორატორია 1918-ის მიერ ორგანიზებულ მშვიდობიან აქციას რამდენიმე მონაწილის დაკავება მოჰყვა. ზოგადად კი, რამდენიმე ფაქტი გამოიკვეთა:

1. ქართველ სტუდენტებს, ამ შემთხვევაში ლაბორატორია 1918-ის წარმომადგენლებსა და მათ თანამოაზრეებს ძალიან ბევრი რამე აქვთ სასწავლი, დაწყებული პოლიტიკური იდეოლოგიების საფუძვლებიდან, დამთავრებული ადვოკატირების საშუალებებით. რაც მთავარია, მათ უნდა გაიაზრონ რას ნიშნავს მართლწესრიგი და კანონის პატივისცემა; რომ უფლებების დაცვა, სოლიდარობის გამოხატვა, პროტესტი ან სამოქალაქო აქტივიზმის სხვა ფორმები არ გულისხმობს სამართალდარღვევების ჩადენას. მაგალითად, რომ დაუშვებელია  კედლებზე წარწერების გაკეთება, სხვისი ქონების დაზიანება და ა.შ., რაც არ უნდა კეთილშობილური მიზანი ჰქონდეს ამ ქმედებას. და რომ ნებისმიერი კანონდარღვევა ისჯება.სტუდენტებმა 1 მაისს შესცოდეს. ამიტომ აგრესიული “უფლებადამცველი” კამპანიის მაგივრად ვურჩევდი, გაეანალიზებინათ, რატომ აირია მონასტერი მშვიდობიანი მსვლელობის დროს და შემდგომ აქციებში გაეთვალისწინებინათ.

ძალიან სასაცილოა “ქარხნები მუშებს” ტიპის მოთხოვნები XXI საუკუნეში, სერიოზულობას უკარგავს თუნდაც ყველაზე ჰუმანურ აქციას. ჩემთვის ეს მისი ავტორის პოლიტიკურ უვიცობაზე მეტყველებს, იმ ელემენტარული ცნებების არცოდნაზე, რასაც შრომის უფლება, სოციალიზმი, სოციალ-დემოკრატია, თანამედროვე რეალობა და გამოწვევები ჰქვია. ორგანიზაცია ან ჯგუფი, რომელსაც სერიოზულობის ამბიცია გააჩნია, მსგავს “ელემენტარულ” შეცდომებს არ უნდა უშვებდეს.

2. პოლიციას ტრადიციად ჩამოუყალიბდა ძალის არაადეკვატური გამოყენება. როგორც ჩანს, არავინ იწუხებს თავს, რომ პოლიციელებს საფრთხის შეაფსება ასწავლოს, რათა შემდეგ მისი შესაბამისი აღმკვეთი ზომები მიიღონ.

3. მედიაში ისევდაისევ მიკერძოებული სტატიები ქვეყნდება. მასმედიამ უნდა გააშუქოს მოქალაქეთა უფლებადარღვევის ფაქტები მაგრამ ეს არ უნდა იყოს შერჩევითი და ცალმხრივი. გამოქვეყნებული სტატიების უმეტესობა ბრალდებითი ხასიათის იყო და მხოლოდ პოლიციის აგრესიულ ქმედებას უსვამდა ხაზს. შსს-ს მიერ შესაბამისი ვიდეოს გამოქვეყნებამდე არავის მოსვლია აზრად პროვოკატორები და სამართალდამრღვევები სტუდენტებშიც ეძებნათ.  არ მინახავს არც ერთი გაწონასწორებული სიუჟეტი, სადაც ორივე მახრეს დაბალანსებულად გააშუქებდნენ. ჟუნალისტებს ავიწყდებათ, რომ ნებისმიერ კონფლიქტისას არ არსებობს მხოლოდ ერთი 100%-იანი დამნაშავე და მეორე 100%-იანი მართალი მხარე. ორივეს გარკვეული წვლილი აქვს ვითარების გამწვავებაში. სამართლიანობა კი ორივე მხარის შეცდომის აღიარებას მოითხოვს.

არ მახსოვს, პოლიციას ძალის გადამეტების გამო ბოდიში მოეხადოს, მაგრამ არც სამოქალაქო საზოგადოების წარმომადგენლებს უცდიათ ოდესმე შეცდომების აღიარება. ესეც კიდევ ერთი დამაბრკოლებელია თავისუფალი საზოგადოების მშენებლობის საქმეში. და კიდევ უფრო აღრმავებს უფსკრულს სამართალდამცველებსა და უფლებადამცველებს შორის.

სტერეოტიპი, რომ უფლებათა დაცვა მხოლოდ ცალმხრივი ვალდებულებაა, უნდა დაინგრეს. მან, ვინც უფლებადამცველობას, დემოკრატიულობას იჩემებს, უნდა გაიაზროს აქტიური მოქალაქეობის ჭეშმარიტი მნიშვნელობა. უნდა გაიგოს, რომ სამოქალაქო-პოლიტიკურ ცხოვრებაში მონაწილეობა, პირველ რიგში, პასუხისმგებლობის აღებაა საკუთარ ქმედებებზე.

როგორ შევიქმნათ მოტივაცია


თუ გსურთ უახლესი ინფორმაციის მიღება სხვადასხვა სტიპენდიის, გაცვლითი პროგრამებისა და დაფინანსების წყაროების შესახებ, ასევე პრაქტიკული რჩევები სამოტივაციო წერილის დასაწერად, დაესწარით ტრენინგს.

—————————————-

რადიო თავისუფლების ბლოგზე კამათობენ, რამდენად შესაძლებელია ჰქონდეს ცხოვრების მოტივაცია ადამიანს, რომელმაც ბევრი რამე დაკარგა. საქმე ეხება დევნილებს, რომლებიც სახლ-კარის გარეშე დარჩნენ. ახლა ისინი საქართველოს მთავრობის მიერ აშენებულ სოფლებში ცხოვრობენ. სახლში ამოსულ ბალახს გლეჯავენ; თანაც უნდათ მთელ ქვეყანას გააგებინონ, თუ როგორ უყვართ პრეზიდენტი სააკაშვილი. მათი სხვა ნაწილი კი მთავრობის სახლის წინ პირამოკერილი შიმშილობს. წკაპ

ორი ყვითელი ამბავი


რამდენიმე ხნის წინ ავტობუსში ვიღაც ძალიან მორწმუნე გოგომ რელიგიური წიგნი ამოიღო და გატაცებით შეუდგა კითხვას. ეს დიდაქტიკურ-დამრიგებლური სახის ლიტერატურა უნდა ყოფილიყო, რადგან სათაურზე ამგვარ სიტყვებს მოვკარი თვალი – “სიყვარული… დამსახურებული… გაცემა…” წკაპ

მიწისქვეშა თბილისი


ასფალტზე ფერად-ფერადი მანქანები დადიან. მათ ლამაზ ტანსაცმელში გამოწყობილი ქალები და მამაკაცები მართავენ. ისინი ყოველ დღე საწვავით ავსებენ ბაკს და ფარავენ მანძილს წკაპ

დაკარგული საზოგადოება – ქუჩის ბავშვები


ჩვენ გვაქვს დემოკრატიული სახელმწიფო
და გვაქვს კონსტიტუციაც
ერთხელ მიღებული, ბევრჯერ გადაკეთებული, ათასგან დაკერებული, მაგრამ მაინც მშობლიური კონსტიტუცია
ჩვენ გვაქვს კონსტიტუციურად გარანტირებული უფლებები და ვიცნობთ მათი რეალიზების მექანიზმებსაც.
ბევრსაც ვწერთ და ვკამათობთ ისეთი აბსტრაქტული ცნებების შესახებ, როგორიცაა “თავისუფლება”, “უფლება”, “თანასწორობა”, მაგრამ რიგი მიზეზების გამო ვერ ვამჩნევთ მის მეორე მხარეს – პასუხისმგებლობას. ვცდილობთ ეს ტერმინებს გავხადოთ გასაგები და ხელშესახები. ბევრს ვსაუბრობთ ყველაფერი იმაზე, რაც პირადად გვეხება, და არასოდეს ვფიქრობთ სხვების შესახებ.
ჩვენ გვაქვს თვალები, რომ ირგვლივ ყველაფერი დავინახოთ, მაგრამ მათ არ შეუძლიათ იმ პატარა გოგო-ბიჭების შემჩნევა, რომლებიც მიწისქვეშა გადასასვლელებში მიყუჟულან; ან მეტროს სადგურებთან დგანან; ან ქუჩაში დახეტიალობენ; ან გზაჯვარედინებთან ატუზულან და ფულს ითხოვენ. ჩვენ მათ “მათხოვრებს” ვუწოდებთ და ყურადღებას არ ვაქცევთ მათ მოთხოვნილებებს, ცხოვრებასა და პრობლემებს.

დაახლოებით 25 წლის ასაკის საქართველოს საშუალო სტატისტიკურ მოქალაქეს სულ მცირე, დამთავრებული აქვს საშუალო სკოლა, იცის ელემენტარული მათემატიკა, ინტერგრირებულია ფართო სოციალურ ჯგუფებში, იცის საკუთარი უფლებები; შეუძლია არჩეული კანდიდატისათვის ხმის მიცემა და კანონიერი სამსახურის მიღება, აქედან გამომდინარე – ხელფასისაც.
ამავე ასაკის “მათხოვარს” უკვე რამდენიმე შვილი ჰყავს. აი მაგალითად, ბოლო რამდენიმე წლის განმავლობაში მეტროს სადგურებში თვალში მხვდებოდა ერთი ახალგაზრდა ქალი. იგი ფულს თხოულობდა. მერე წამოზრდილი მუცელი შევამჩნიე, რამდენიმე ხნის შემდეგ კი ახალშობილთან ერთად გამოჩნდა. მასთან ერთად გააგრძელა თავისი “ბიზნესი”. დადიოდა, კვლავ “დახმარებას” ითხოვდა და პირდაპირ მგზავრების თვალწინ კვებავდა მოშიებულ ბავშვს ისე, რომ ყველას შეეძლო მისი მოშიშვლებული მკერდის დანახვა. ჭეშმარიტად, ეს იყო დედობრივი სიყვარულისა და ზრუნვის უზენაესი გამოვლინება… ორიოდე წლის შემდეგ იგი ისევ დადიოდა წამოზრდლი ვაჟითა და კიდევ ერთხელ წამოზრდილი მუცლით. მეტრო იყო მისი სამსახურიც, ოჯახიცა და სახლიც.
ეს ქალი შვილებს სიყვარულსა და საკვებს აძლევდა, მაგრამ არასოდეს მიუცია განათლება. მისი ბავშვები ახლა ხელიხელ ჩაკიდებული დადიან, უნიჭოდ მღერიან და ფულს ითხოვენ. მათ წერა-კითხვა არ იციან და მათემატიკაში მხოლოდ იმდენ ანგარიშს ახერხებენ, რაც ფულის დათვლას ეყოფა. დატანტალებენ ფეხშიშველები, ტურტლიანი ტანსაცმლით და მხოლოდ ღმერთმა უწყის, რას საქმიანობენ.
ამ ბავშვებს, ისევე როგორც მათ მშობლებს, დოკუმენტები არ გააჩნიათ. ასე რომ, სახელმწიფოსათვის ისინი არ არსებობენ. აქედან გამომდინარე, მათ აღკვეთილი აქვთ საკუთარი უფლებების რეალიზაციის საშუალება. უფრო მეტიც, არც ერთმა მათგანმა არ იცის როგორ დაიცვას თავი ოჯახური ძალადობისგან, აიყვანოს კანონიერი წარმომადგენელი, ან იმუშაოს მაღალანაზღაურებად სამსახურში. მხოლოდ ძალიან ცოტა მათგანი ახერხებს პიროვნულ და პროფესიულ განვითარებას. უმრავლესობა ცხოვრებას ატარებს იმავე ჯურღმულებში, სადაც დაიბადა.
ქუჩის ბავშვები ჩვენი საზოგადოების დაკარგული ნაწილია, თავისი უსაზღვრო შესაძლებლობებითა და პოტენციალით. ისინი საკუთარ ნიჭს ყოველდღიურ აურზაურში ფლანგავენ, ენერგიას დესტრუქციულ საქმეებზე მიმართავენ – ანუ ისეთზე, რომელიც ზიანს აყენებს მათ ჯანმრთელობას, სოციალურ წესრიგს, სხვა მოქალაქეთა უსაფრთხოებას. რა სჭირდებათ? – განსხვავებულ მიდგომა, დიალოგი, დაფარული ტალანტის გამომჟღავნების შანსი. მინახავს ქუჩის ბავშვების მიერ ხელნაკეთი ნივთები. ისინი მშვენიერი იყო, არაფრით ჩამოუვარდებოდა პროფესიონალების ნამუშევარს.
კონსტიტუციური წესრიგის შესახებ საუბრისას არასოდეს გვახსენდება ჩვენი დები და ძმები, რომლებიც სიღატაკით, სიცივით, შიმშილით, უსახლკარობით იტანჯებიან. თანასწორობა, როგორც უზენაესი პრინციპი, არ არსებობს ამგვარი ადამიანებისავის, ადამიანის უფლებები და მათგან გამომდინარე პრივილეგიები გვერდს უვლიან. საზოგადოების ეს დაკარგული ნაწილი კანონისათვის გამქრალია. ისინი ვერ სარგებლობენ სამართლიანი სასამართლოს უფლებით, სიტყვის თავისუფლებით, ინფორმაციის ხელმისაწვდომობით, განათლების უფლებით, შრომის უფლებებით, პენსიით და ა.შ. ისინი არც საზოგდოების წევრები არიან, არც რომელიმე სახელმწიფოს მოქალაქეები. ისინი მხოლოდ ბუნებაში არსებობენ, და არა კანონიერად.
ასე რომ, მოდი თვალები უფრო მეტად გავახილოთ თვალები და შევამჩნიოთ ხალხი ყველგან, სადაც არ უნდა იყვნენ. ჩვენს საზოგადოებას აკლია სოლიდარობისა და სოციალური პასუხისმგებლობის გრძნობა. ამის გარეშე დემოკრატიულ საზოგადოებას ვერ ავაშენებთ, ვერც ტოლერანტობას დავიბრალებთ, არა?

წარმატების გასაღები. ფასეულობების განსაზღვრა


ერთ-ერთი მთავარი კითხვა, რომელიც წარმატებისაკენ მიმავალ გზაზე საკუთარ თავს უნდა დაუსვათ, შემდეგია: წკაპ

ფარმაცევტული კომპანიები ანტითუთბერინს იგონებენ


XIX საუკუნის სლოგანი საქართველოში: ენა… მამული… სარწმუნოება
XX საუკუნის I ნახევარი: პროლეტარებო, ყველა ქვეყნისა შეერთდით!
XX საუკუნის დასასრული: გაუმარჯოს დამოუკიდებელ საქართველოს!
XXI საუკუნის დასაწყისი: საქართველო სექსისა და თუთბერიძის გარეშე!

წკაპ