სახტად დავრჩი…


მეტროს ვაგონში მათხოვრები ამოვიდნენ _ ჭუჭყიანიები, დაგლეჯილი ტანსაცმლით. საწყალობელი ხმით ითხოვდნენ 5 თეთრს ავადმყოფი ძმისათვის წამლის საყიდლად. მათ მაყურებელს თვალზე ცრემლი მოადგებოდა. აიარეს, ჩაიარეს, მერე ტრადიციულად კართან გაჩერდნენ და ერთმანეთში საუბარი დაიწყეს. უცებ ზარის ხმა გაისმა. მისი მიმართულებით გავიხედე და რა დავინახე – იმ “საბრალომ” ჭუჭყიანი ხელებით თავისი ძონძების ჯიბიდან მობილური ამოიღო, გაბადრული სახით უპასუხა…
სახტად დავრჩი… თანაგრძნობის მისხალიც აღარ დარჩა ჩემში…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s