ფიქრები ვეფხისტყაოსანზე


“ვეფხისტყაოსანზე” სერიალს გადავიღებდი – პოლიტიკურ დრამას, რაღაც “სკანდალის” მსგავსს, თავისი ჩახლართული ინტრიგებით, გულისამაჩუყებელი სასიყვარულო ისტორიებით (ცოტა რომანტიკა ყველა დრამას სჭირდება, მარილივით), სასტიკი და ცივგონებიანი პერსონაჟებით. აი ასეთებით:

ავთანდილი – ნიჭიერი, მიზანმიმართული, კარიერისტი ახალგაზრდა მკვეთრად გამოხატული ამბიციებით. ყველაფერში მაქსიმალისტია, არსებული მდგომარეობა არ აკმაყოფილებს, უმაღლეს წრეებს ეპოტინება. ამისათვის აუცილებლად მიაჩნია ზემაღალი წარმოშობის ქალიშვილზე ქორწინება. მისი გრძნობები თინათინის მიმართ უფრო წინსვლისკენ მისწრაფებით არის განპირობებული, ვიდრე გულწრფელობით. სექსისა და საყვარლების ნაკლებობას არ უჩივის, უყვარს ფარიკაობა, სიმღერა, მიზანში სროლა, სანაძლეოების დადება.

თინათინი – ძალად-ქალიშვილი, რომელსაც მამა და გარემოებები მამრებთან ურთიერთობის მაგივრად ხელში სახელმწიფოს მართვის სადავეებს ჩრიან. თინათინს ძალიან უნდა გათხოვება, კარგად ესმის რომ სექსისთვის ქორწინების მოწმობა სჭირდება და ამისათვის პირველივე შესაძლებლობას იყენებს. მისი ფარული შეხვედრები და თათბირები ავთანდილთან სავსეა მაცდუნებელი ალერსით, თუმცა LogIn-ამდე საქმე არასოდეს მიდის – ჯერ ბეჭედი, შემდეგ “ის” – ასეთია თინათინის პოზიცია.

როსტევანი – მეფე შესაშურად დიდი სტაჟით. ბოლოსდაბოლოს მოსწყინდა ამდენი მართვა, ამდენი “მეფე ხარ და ხამს” და გადაწყვიტა პენსიაში გასვლა. როსტევანს ერთი სული აქვს როდის გადადგება ტახტიდან, მოაწყობს ორგიებს , ფეხშველი ირბენს ცვრიან ბალახზე ან პირდაპირ ქვაბიდან მოპარავს სასახლის მზარეულს საჭმელს. თავიდან ძალიან აღიზიანებს ავთანდილის თავხედობა, ალაგ-ალაგ მახეებსაც უგებს რომ ამბიციები გაუქროს, მაგრამ საპირისპირო შედეგს იღებს და ბოლოს ბედს ეგუება.

ნესტან-დარეჯანი – პუბერტატული ასაკის თინეიჯერი გოგო, რომელსაც სექსის გარდა ყველაფერი ფეხებზე ჰკიდია. იგი მზადაა დანებდეს პირველივე შემხვედრს, თუნდაც ყველაზე სულელს მაგრამ სილიკონით გაბერილი კუნთებით. უფრო მეტიც, ვნება ისეთი დაუფიქრებელი საქციელისკენ უბიძგებს, როგორიც საერთაშორისო კონფლიქტის გაღვივებაა.

ტარიელი – თავცარიელი, მაგრამ უზომოდ კუნთებდაბერილი არსება. ხასიათებით “კარგი ბიჭი”, აი ისეთი, დედიკოს რომ ყოველთვის უჯერებს და თავად არაფრის გადაწყვეტა შეუძლია. კაცი – ზლუქუნა, “მითხარი-და-შევასრულებ”, გოგოს-უნახავი, ფანატიკოსი და მშიშარა, რომელიც საკუთარ ქმედებებზე პასუხისმგებლობას გაურბის. ეს არის სუსტი ბიჭი, კიდევ უფრო სუსტი მამაკაცი. მოკლედ – ნესტან-დარეჯანისნაირი კაპრიზიანი გოგოსთვის იდეალური საქმრო.

ნურადინ-ფრიდონი – ჟან კლოდ ვანდამის მოწაფე. მაგრამ როგორც ჩანს რამდენიმე მეცადინეობა გააცდინა, იმიტომ რომ მოქმედების განვითარებისას შეცდომებს უშვებს საბრძოლო ხელოვნებაში, სტრატეგიასა და ტაქტიკაში. ფრიდონის საქციელს ორი რამ წარმართავს – ვნება და ხმალი, მაგრამ როდესაც საქმე არჩევანზე მიდგება, აუცილებლად ამ მეორეს ირჩევს. ბოლოს მიხვდება რომ მისი ჭეშმარიტი მოწოდება მამაკაცებია და ქალები არ აინტერესებს.

ფარსადანი – პოლიტიკაზე ფანატიკურად შეყვარებული მონარქი. პოლიტიკაა მისი მოწოდებაც, ხელობაც, ვნებაც და ყველაფერი. იგი მხოლოდ პოლიტიკით სულდგმულობს, მხოლოდ ახალი გეგმები ახარებს. იმდენად იშვიათად იცლიდა ცოლთან სექსისთვის რომ ბეეეეეეევრი წლები დასჭირდა ერთი გოგოს გასაკეთებლად. შვილს რომ საქმეებში ხელი არ შეეშალა, კოშკში გამოკეტა და მისი აღზრდა თავის ქვრივ დას მიანდო. ფარსადანი ქალთმოძულეა, ქალები მხოლოდ შვილების გასაჩენად ან პოლიტიკური გარიგებებისთვის სჭირდება. იგი აზარტული პოლიტ. მოთამაშეა, ხანდახან ფსონებსაც დებს ხოლმე კონკრეტულ შედეგზე თავისივე დაარსებულ “ფარსადან-ბეთ”-ში.

დავარი – ფარსადანის და. ოჯახური კონფლიქტისას შემოაკვდა თავისი ქაჯი ქმარი და სოციალურ-პოლიტიკური თავშესაფარი ძმამ მისცა. მერე აღსაზრდელად ერთადერთი ქალიშვილი მიაბარა. დავარის დევიზია “როგორც მე დავიტანჯე ისე სხვები უნდა დაიტანჯონ”. მოვლენების განვითარებისას უკვე კლიმაქსის პერიოდი აქვს და ქალთმოძულე ძმასთან გატარებული ბავშვობა, სადისტ ქმართან გატარებული ახალგაზრდობა, ჩაკეტილი ცხოვრების უარყოფითი მხარეები ერთდროულად იჩენს თავს.

ასმათი – ფარსადანის უკანონო შვილი რომელიღაც მოახლისგან, ნესტან-დარეჯანის თანაშემწე ახალგაზრდა ქალი, კაი გაქექილი ვინმეა. ჩამოყალიბებული აქვს მსტოვრების აპარატი, რომლებიც ცნობებს აწვდიან სხვადასხვა წყაროებიდან, მათ შორის ფარსადანის სასახლიდან. ფულს შოულობს ენების მიტან-მოტანაში, ჩჲნოვნიკების მოქრთამვაში, (ფარული) გარიგებების დადებაში. იგი არის უზარმაზარი ამბიციებით, უზომოდ ჭკვიანი, შეუძლია ადამიანებით მანიპულირება. დიდი გავლენა აქვს ნესტან-დარეჯანზე, ფარულად ეწევა მის სექსუალურ განათლებას.

შერმადინი – ავთანდილის მოურავი, მლიქვნელობის დიდოსტატი. აწარმოებს შავ ბუღალტერიას და შეუმჩნევლად აკოტრებს პატრონს.

ფატმან-ხათუნი – ემანსიპირებული მშვენიერი ქალი, უზომოდ მდიდარი და გავლენიანი. შეიძლება ითქვას, რომ იგი არის გულანშაროს არაფორმალური ლიდერი. აკონტროლებს აბრეშუმის ბიზნესს, არის ალკოჰოლური სასმელების მონოპოლისტი და ასევე ფლობს იატაკქვეშა საროსკიპოებსა და სექს-შოპებს. ჰყავს ყოვლად უსარგებლო ქმარი და ცეცხლოვანი ახალგაზრდა საყვარელი, რომელიც ეხმარება ბიზნესების მართვაში.

უსენი – ფატმანის მარიონეტი ქმარი. იგი ძალიან ბრიყვი და მსუქანია, აკმაყოფილებს ცოლის მიერ გადაგდებული გროშები, მეფის აღლუმებსა და მიღებებზე საჩვენებელი მონაწილეობა და არაფრისმომცემი საუბრები. სინამდვილეში მისი გავლენა ვაჭართა ქალაქში ნულის ტოლია. თუ მას ანგარიშს უწევენ, მხოლოდ ფატმანის ხათრით.

მელიქ-სურხავი – გულანშაროს ავზნიანი მეფე. ოდესღაც ფატმანს საყვარლობა შესთავაზა და მისგან უარი რომ მიიღო, დაიბოღმა, გადაემტერა, ცდილობს ბიზნესები წაართვას, ათასგვარ ინტრიგას უწყობს, მაგრამ მაინც არაფერი გამოსდის. ფატმანი მასზე გაცილებით ჭკვიანი და შორსმჭვრეტელია.

რამაზი – ხატაეთის მეფე, ყველაზე ვერაგი და დახვეწილი ინტრიგანი, ძალიან სიმპატიური, ძალიან ჭკვიანი, ძალიან პოპულარული ქალებში და ასევე ძალიან სამართლიანი საკუთარი ხალხის მიმართ, ე.ი. მათთვის საყვარელი მონარქი. კაცი, რომელიც იბრძვის თავისი ქვეყნის ტერიტორიული მთლიანობისთვის, დამოუკიდებლობისთვის. პატრიოტი, კარგი სტრატეგი და მეომარი.

სერიალში აუცილებლად წარმოჩინდებოდა ის მომენტი, როცა ტარიელი ხვდება რომ კაპარჩხანა თინეიჯერ გოგოზე მეტად საინტერესო გამოცდილი ქალია და ასმათთან გააჩაღებდა თავბრუდამხვევ რომანს. მათი ერთად ცხოვრება გამოქვაბულში ტარიელის ყველაზე ბედნიერი დღეები იქნებოდა. და ასმათისთვის შემდგომში ერთი სამეფოს გამოყოფა – ერთგვარი ალიმენტი მათი საერთო ბავშვისთვის.

ასევე გამოიკვეთებოდა მიყურადებისა და თვალთვალის სისტემები, სადაც ყველა ერთმანეთს უსმენს – როსტევანს – ავთანდილი, ავთანდილს- შერმადინი, შერმადინს – ვინმე უნიფხვო მსახური. იქნებოდა დასმენები, დანაშაული და სასჯელები, თავის მოკატუნება ვითომ სადღაც სიყვარულია, უცხო ქალის შეგზავნა თავაშვებულ ავთანდილთან მისი მოკვლის მიზნით (იმიტომ რომ შურიანი და ვერაგი ვეზირები ეყოლებოდა როსტევანს), ხატაეთისა და ინდოეთის რთული ურთიერთობები, ხვარაზმის ჩმორი სამეფო მონური ფსიქოლოგიის მმართველებით, ქაჯეთის ციხე – ერთგვარი სპარტა იარაღსა და ძალადობაზე გადარეული მამაკაცებით; ადამიანების სულიერი ტრანსფორმაციისა და ტანჯვის საათები, როცა აცნობიერებენ, რომ რეალობა და სურვილები ხშირად არ ემთხვევიან ერთმანეთს…

მოინტელექტუალურო მკითხველებს შევახსენებ, რომ ამგვარი ტიპის სერიალში აფორიზმების ადგილიც რჩება, რელიგიისაც (ოღონდ არა მართლმადიდებლური ქრისტიანობის, ოლოლო თქვენ! :) ), ფილოსოფიისაც, ფსიქოლოგიისაც, მედიცინისაც, ასტროლოგიისაც და კიდევ ათასი ხარახურისაც, რასაც რეჟისორის ფანტაზია გასწვდება.

საინტერესო იქნებოდა, რას იტყვით? ;)

როგორ გავფრინდეთ ევროპაში იაფად


ყველაფერი ოცნებიდან იწყება. ჯერ აზრი იბადება, მერე – მიზანი, შემდეგ ნელა-ნელა მოქმედების გეგმა მუშავდება და ერთ მშვენიერ დღეს აღმოაჩენ რომ ოცნება რეალობად იქცა. ყველაზე წარმოუდგენელი ფანტაზიაც კი შეიძლება ახდეს. არ გჯერათ? მფრინავი ხალიჩა გაიხსენეთ, ალადინს რომ დააქროლებდა და პარალელი გაავლეთ თანამედროვე საფრენ აპარატებთან. შერეკილები, ანუ ადამიანები, რომლებიც “რეალობას” არაფრად აგდებენ და საკუთარი ოცნების ასახდენად მუშაობენ, ცვლიან მსოფლიოს.

ძმებმა რაიტებმა 1903 წელს თავიანთი პირველი 12-წამიანი ფრენით მთელი მსოფლიო გამოიწვიეს. თავიდან არავის სჯეროდა. “ადამიანს შეუძლია ხმელეთზე სიარული, ცურვაც, მაგრამ ფრენა? არა, ეს მეტისმეტია”, – ფიქრობდნენ ისინი. რაიტებს უამრავი ცნობისმოყვარის თვალწინ საკუთარი მიღწევის დემონსტრაცია სჭირდებოდათ, ისინი უფროდაუფრო ხანგრძლივი ფრენებით და გაუმჯობესებული თვითმფრინავის მოდელებით აოცებდნენ ცივილიზებულ საზოგადოებას.

ძმები რაიტების თვითმფრინავის მოდელი ჩიკაგოში

ძმები რაიტების თვითმფრინავის მოდელი ჩიკაგოში

2011 წელს ჩიკაგოს მეცნიერებისა და ინდუსტრიის მუზეუმში მათი პირველი საფრენი აპარატის მოდელი ვნახე, რომელმაც ვნებათაღელვის თეორიები, ვერტიკალური და ბრუნვადი სიყვარულები ხელშესახები გახადა. ადამიანი შეეჯიბრა ჩიტებს, დაიწყო ჰაერის დაპყრობა, დროისა და სივრცის გადალახვა. უცხო ქვეყნების მონახულება უფრო ხელმისაწვდომი გახდა და ნებისმიერ პიროვნებას მიეცა საშუალება თავი ისე ეგრძნო, როგორც მარკო პოლოს ახალი მიწების მონახულებისას. იმ განსხვავებით, რომ საჰაერო გზის “აღმოჩენამ” წარმოუდგენლად შეამოკლა დრო თუნდაც ყველაზე შორეული დანიშნულების ადგილამდე მისასვლელად. XVIII საუკუნის დასაწყისში სულხან საბა ორბელიანს რამდენიმე თვე, უამრავი რესურსი, კლიმატური და რელიეფური სიძნელეების გადალახვა დასჭირდა ევროპამდე ჩასაღწევად, თანამედროვე თვითმფრინავები კი იგივე მანძილს სულ რამდენიმე საათში ფარავენ.

ფრენების მიმართულება ქუთაისის ეროპორტიდან

ფრენების მიმართულება ქუთაისის აეროპორტიდან

ასე რომ, თუ ევროპაში მოგზაურობაზე ოცნებობ, ამის გაკეთება ძალიან ადვილია: ქუთაისის საერთაშორისო აეროპორტიდან იაფი რეისები რამდენიმე ქვეყნის მიმართულებით სრულდება. მათგან ზოგიერთში შესასვლელად ვიზა არ არის საჭირო (უკრაინასა და ბელორუსიაში). მგზავრებმა ასევე შეიძლება ისარგებლონ გამარტივებული სავიზო რეჟიმით, რაც ნიშნავს რომ მათ შეუძლიათ 3-დან 90 დღემდე ერთჯერადი ვიზების მიღება აეროპორტში, სასაზღვრო სამსახურში. ასეთი ქვეყნების სია, ასევე სავიზო დოკუმენტების ჩამონათვალი გამოქვეყნებულია საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს საიტზე.

როგორ მივიდეთ ქუთაისის აეროპორტამდე:

დავით აღმაშენებლის სახელობის ქუთაისის საერთაშორისო აეროპორტი, ეგრეთწოდებული კოპიტნარი, მდებარეობს თბილისიდან 255, ქ. ქუთაისიდან კი 28 კილომეტრის დაშორებით.

ქუთაისის აეროპორტამდე მისვლა შესაძლებელია საკუთარი სატრანპორტო საშუალებით ან ტაქსით, მაგრამ რა ქნან მათ, ვინც თბილისიდან მიიბარგება, არც მანქანა ჰყავს და გადაჯდომებიც არ სურს?

Georgian Bus მგზავრებს ელოდება

Georgian Bus მგზავრებს ელოდება

ასეთ შემთხვევაში უნდა მიმართონ Georgian Bus-ს, რომელიც უზრუნველყოფს მგზავრების ტრანსპორტირებას აეროპორტამდე და უკან, ასევე რამდენიმე სხვა მიმართულებით (გუდაური, ქუთაისის ცენტრი, ბათუმი, ურეკი, ქობულეთი, ზუგდიდი, ხაშური, გორი, თბილისი). თბილისში Georgian Bus-ის ბოლო გაჩერება პუშკინის ბაღთანაა (თავისუფლების მოედანი).

გასულ კვირას სწორედ მათი მიკროავტობუსით ვიმგზავრე და სასიამოვნოდ გაოცებული დავრჩი: ტრანსპორტი იყო სუფთა, ჩართული კონდიციონერით, მუსიკაც არ მაწუხებდა და ყველაზე დაუჯერებელი – არამწეველი მძღოლი! იმ ფონზე, რომ საქართველოში ტაქსებისა და მარშუტკების მძღოლების 99% პირდაპირ მანქანაში ეწევა, ეს სასწაული იყო!

Georgian Bus-ს დამატებითი სერვისებიც გააჩნია, მისი წარმომადგენლები ეხმარებიან ჩამოსულ ტურისტებს სასტუმროს მოძიებაში ან ადგილობრივ ტურისტულ სააგენტოებთან დაკავშირებაში.

კომპანიის საიტიდანვე შესაძლებელია ბილეთების დაჯავშნა (ესეც დამატებითი კომფორტი – სახლიდან გაუსვლელად დაგეგმავ მოგზაურობას!), სერვისის მრავალჯერადი გამოყენების შემთხვევაში კი მოქმედებს ფასდაკლების სისტემა.

აეროპორტის შენობა:

ქუთაისის აეროპორტი მცირე ზომისაა, იგი გათვლილია 600 მგზავრის მომსახურებაზე, აღჭურვილია უსაფრთხოებისა და კომფორტის თანამედროვე სისტემებით. ყველაფერი კრიალებს და როცა გარეთ მზე დაუნდობლად წვავს, შენობაში სასიამოვნოდ გრილა. რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია – ძალიან ყურადღებიანი პერსონალი ჰყავს.

ქუთაისის აეროპორტი

ქუთაისის აეროპორტი

აეროპორტის სერვისები:

პირველ რიგში, უფასო და უპაროლო WiFi, შეგიძლიათ შეხვიდეთ ლეპტოპიდან, მობილური ტელეფონიდან ან ნებისმიერი სხვა მოწყობილობიდან. შევამოწმე – კარგად მუშაობს.

საინფორმაციო ცენტრი, სადაც ტურისტს შეუძლია მიიღოს უფასო ბროშურები და რჩევები საქართველოს რეგიონებში მოგზაურობის შესახებ.

ტურიზმის საინფორმაციო ცენტრი

ტურიზმის საინფორმაციო ცენტრი

ბილეთების დაჯავშნა (რკინიგზა, ფრენები), რაც უადვილებს ტურისტს ტრანსპორტირებას. იქვე შესაძლებელია დაზღვევის გაკეთება.

ბილეთები

ბილეთები

კაფე “მიმინო” მოფრენისა და გაფრენის დარბაზებში, სადაც მგზავრებს დანაყრება შეუძლიათ. მათი სენდვიჩები ძალიან გემრიელი იყო. ;)

კაფე "მიმინო"

კაფე “მიმინო”

თავისუფალი ვაჭრობის პუნქტი – ტურისტებს შეუძლიათ შეიძინონ ქართული სუვენირები, ტკბილეული, ღვინო და სხვადასხვა ნივთები. იხსნება ფრენამდე 2 საათით ადრე.

თავისუფალი ვაჭრობის პუნქტი

თავისუფალი ვაჭრობის პუნქტი

განსაკუთრებული საჭიროების მქონე მგზავრთა მომსახურებარაც ძალიან გასახარია. მოთხოვნის შემთხვევაში ქუთაისის საერთაშორისო აეროპორტს შეუძლია დაეხმაროს შშმ პირებს (თვითმფრინავამდე მისვლაში ან გადმოსვლაში, ბარგის წაღებაში).

საჭიროების შემთხვევაში აეროპორტი ასევე უზრუნველყოფს სამედიცინო დახმარებას.

ცხოველების ტრანსპორტირება – თუ საყვარელ ოთხფეხთან ერთად მოგზაურობას გადაწყვეტავთ, მისთვისაც გამოიძებნება თვითმფრინავში ადგილი.

გამგზავრება:

დოკუმენტები: ქვეყნის საზღვრების დატოვებისას საქართველოს მოქალაქემ თან უნდა იქონიოს მოქმედი საზღვარგარეთის პასპორტი შესაბამისი ვიზით (საჭიროების შემთხვევაში). ვადაგასული დოკუმენტის, ასევე ID ბარათის წარდგენისას არ მისცემენ ევროპაში გამგზავრების უფლებას. “არ ვიცოდი რომ პასპორტი საჭირო იყო” და მსგავსი თავის მართლებები არ ჭრის – წესი ერთია ყველასთვის. :)

ბარგი: ბარგის გარკვეული ნაწილის წაღება უფასოა, თუმცა მისი წონა დამოკიდებულია იმ ავიაკომპანიაზე, რომელსაც აირჩევთ სამგზავროდ. გაუგებრობის თავიდან ასაცილებლად უნდა გადაამოწმოთ მათ ვებსაიტზე. წინააღმდეგ შემთხვევაში ზედმეტი წონისთვის დამატებითი თანხის გადახდა მოგიწევთ. მაგალითად, Wizz Air-ის ვებსაიტზე  მითითებულია, რომ ერთი ბარგის მაქსიმალური დასაშვები წონა 32 კილოგრამია, ბელავიასთვის – მხოლოდ 20, აირზენა (Georgian Airways) ასევე განსაზღვრავს 20 კილოგრამს ეკონომ-კლასისთვის.

აკრძალული ნივთები: ანუ რისი გატანაც არ შეიძლება უსაფრთხოების მიზნებიდან გამომდინარე:

  • ასაფეთქებელი მასალა
  • აალებადი სითხეები, როგორიცაა, მაგალითად, სანთებელა
  • ტოქსიკური ნივთიერებები, გაზი
  • ვერცხლისწყალი, მჟავები და სხვა ნივთიერებები, რომლებმაც შეიძლება საფრთხე შეუქმნას ადამიანის ჯანმრთელობას.
  • ბასრი საგნები (დანა, მაკრატელი, თუნდაც მანიკურის ხელსაწყოები)  ამოიღეთ ხელბარგიდან – ჩამოგართმევენ.

უფრო სრული ჩამონათვალი შეგიძლიათ იხილოთ იმ ავიაკომპანიის ვებსაიტზე, რომლის სერვისითაც აპირებთ სარგებლობას.

აეროპორტში ასევე ხელმისაწვდომია საქართველოს ბანკის მომსახურება.

ერთ საიდუმლოსაც გაგიმხელთ – ქუთაისის საერთაშორისო აეროპორტიდან რეისებს ასრულებს ერთ-ერთი ყველაზე დაბალბიუჯეტიანი ავიაკომპანია – WizzAir. იგი საშუალებას აძლევს მგზავრებს მინიმალური დანახარჯებით მოხვდნენ დანიშნულების ადგილზე. საჭირო აღარაა საკვებით დატვირთული აქლემების წაყვანა მრავალთვიან მოგზაურობაში, თვითმფრინავს სულ რამდენიმე საათი სჭირდება აფრენიდან სხვა ქვეყნის აეროპორტში დაშვებამდე. WizzAir-ით ქუთაისი-ვარშავის ბილეთის ფასი შეიძლება დაიწყოს 80-90 ევროდან, ვილნიუსამდე მგზავრობის საფასური კი იყოს 130 ევრო (კონკრეტული დღეებისთვის ფასები და ფრენები გადაამოწმეთ ავიაკომპანიის საიტზე). ფრენის ხელმისაწვდომობა არის მგზავრთა რაოდენობის ზდის ძირითადი მიზეზი. მათი უმეტესობა უცხოელი ტურისტია, რომლებიც საქართველოში სხვადასხვა ადგილების სანახავად, ველოტურების მოსაწყობად დადიან. აეროპორტში შევხვდი წყვილს, რომელიც უკვე მეორე წელია საქართველოს სტუმრობს და ამას ქუთაისის აეროპორტის საშუალებით აკეთებს. ისინი სიამოვნებით ეცნობიან ბუნებას, ადგილობრივ ტრადიციებს, ღირსშესანიშნაობებს, აღფრთოვანებით საუბრობენ იმ კულტურაზე, რომელიც საუკუნეების განმავლობაში შეიქმნა და შემოინახა…

როგორც პოსტის დასაწყისში აღვნიშნე, ყველაფერი ოცნებით იწყება, ოცნებები კი აუცილებლად ხდება. ქუთაისის აეროპორტიდან გაიზრდება ფრენების მიმართულებებიც და სიხშირეც, ევროპული ოცნების ასასრულებლად კი ისღა დაგრჩენიათ ჩაალაგოთ ჩემოდანი და ისარგებლოთ ამ იაფი, კომფორტული შემოთავაზებით.

პლაგიატი როგორ.გე-ზე


ინტერნეტი საჯარო სივრცეა, მაგრამ აქაც მოქმედებს კანონები და ეთიკა. ეს ნიშნავს რომ სანამ ბლოგიდან, საიტიდან წაიღებ საავტორო მასალას, პირველ რიგში ავტორს უნდა ჰკითხო. და აუცილებლად უნდა მიუთითო მისი ვინაობა და წყარო. პლაგიატი ჟურნალისტისთვის ერთ-ერთი ყველაზე უარესი და სამარცხვინო დანაშაულია. ასევე ბლოგერისთვის და ყველა იმ ადამიანისთვის, ვისაც პროფესიონალიზმზე პრეტენზია აქვს. დასავლეთში პლაგიატი, სულ მცირე, რეპუტაციის შელახვას ნიშნავს. ასევე მოჰყვება მატყუარას სამსახურიდან გათავისუფლება (ასეთი შემთხვევებიც ბევრი ყოფილა) და სხვა ზომები.

საქართველოს კანონი საავტორო და მომიჯნავე უფლებების შესახებ ისევე იცავს ბლოგზე გამოქვეყნებული ორიგინალურ ფოტო, ვიდეო, ტექსტურ თუ სხვა სახის პროდუქციას, როგორც ბეჭდურ თუ ტელე/რადიო მედიაში. კანონის დარღვევა იწვევს საკმაოდ სოლიდურ ფულად ჯარიმას. 

მნიშვნელობა არ აქვს ბლოგიდან უნერბართვოდ და წყაროს მიუთითებლად მთლიან  პოსტს წაიღებ თუ მის ნაწილს, ფაქტი ერთია – ინტელექტუალური საკუთრების უფლება ირღვევა!

გაიცანით კიდევ ერთი პლაგიატი, rogor.ge-ს ავტორი ირაკლი კვერნაძე, რომელსაც თავხედობა ჰყოფნის სხვისი ნაშრომი მიითვისოს და საკუთარი სახელიც მიუთითოს!

სამოტივაციო წერილის შესახებ 2010 წელს ჩემს ბლოგზე გამოქვეყნებული პოსტიდან დაკოპირებული აქვს პირველი აბზაცი, ხოლო დანარჩენი სხვა ბლოგიდან აქვს გადმოტანილი. ეს სულ ადვილია, ორიოდე დაწკაპუნებით “აკეთებს” სტატიას, სამაგიეროდ ფეხებზე ჰკიდია ჩემი და სხვა ავტორების მიერ ინფორმაციის ძიებასა და დამუშავებაში გატარებული დღეები!

ფაქტი:

2010 წელს გამოქვეყნებული ჩემი პოსტი:

copyright gijmaj

როგორ.გე-ზე დადებული სტატიის სქრინშოტი:

plagiarism

როგორ.გე-ს “როგორ დავწეროთ სამოტივაციო წერილის” ტექსტის დანარჩენი ნაწილი აღებულია სტაფფგე-ს ბლოგზე 2011 წელს გამოქვეყნებული პოსტიდან.

ეს ოხერი, ბლოგზე რომ შემოდიხარ, ე.ი. კითხვა იცი ხომ? ბლოგის სათაურთან რომ გარკვევით აწერია “ბლოგზე განთავსებული მასალები ავტორის საკუთრებაა და ნებისმიერი პოსტის დაკოპირება აკრძალულია ნებართვის გარეშე!” წესით უნდა ხედავდე და კითხულობდე. ასევე უნდა ხედავდე კონტაქტის ფორმას და დაკომენტარების ფუნქციას! ამის შემდეგ რაღა უნდა მოწერას და თხოვნას?

მოკლედ, თუ ვინმემ იცით ამ სამარცხვინო საიტის – როგორ.გე-ს ადმინისტრაციის კოორდინატები (იურიდიული მისამართი), გამაგებინეთ. საიტზეც რომ მიუწერიათ “ყველა უფლება დაცულია” და სხვის უფლებებს არღვევენ, მაინტერესებს როგორ დაიცავენ საკუთარს.

მანუალი ბლოგერების საინფორმაციო ტურების ორგანიზატორებისათვის


ბოლო დროს ძალიან მოდური გახდა ე.წ. საინფორმაციო ტურები ბლოგერებისათვის, სადაც ესა თუ ის ორგანიზაცია საკუთარი საქმიანობს გაცნობასა და პოპულარიზაციას ცდილობს. რამდენიმე ტურში ვიყავი, სხვების განცხადებებს გადავხედე და – სრული კატასტროფა! ისეთი შთაბეჭდილება დამრჩა რომ ბევრი PR სამსახური პიარშიც და ორგანიზაციულ საკითხებშიც ძალიან მოიკოჭლებს. ერთადერთი გამონაკლისი მსოფლიო ბანკია, რომელმაც გასულ შემოდგომას განახლებული კახეთი დაგვათვალიერებინა.

ეს პოსტი დაგეხმარებათ განახორციელოთ წარმატებული და ეფექტური საინფორმაციო ტური, თავიდან აიცილოთ თქვენი წინამორბედების მიერ დაშვებული შეცდომები. შედეგი – პოზიტიური გამოხმაურება და პიარი სოციალურ ქსელებში, რაც ასევე დადებითად აისახება თქვენს შემდგომ საქმიანობაზე და რეპუტაციაზე.

- პირველ რიგში, უნდა გახსოვდეთ რომ ბლოგერი არ არის ჟურნალისტი. ბლოგერი არის ადამიანი, რომელიც ინტერნეტს იყენებს საკუთარი მიზნების, მისწრაფებების, ინტერესების პოპულარიზაციისათვის, საკუთარი ჭიის გასახარებლად. სამოქალაქო აქტივიზმი ბლოგინგის ერთ-ერთი (და არა ერთადერთი) გამოყენებაა. ბლოგერი თავისუფალია აზრის გამოხატვის შინაარსში, ფორმებსა და მეთოდებში. შეიძლება დაწეროს ტექსტი, შექმნას ფოტო და ვიდეო პროდუქტი, ინფოგრაფიკები და ა.შ. – ნებისმიერი რამ, რასაც საკუთარი ფანტაზია უკარნახებს. ამიტომ მათგან ნუ მოელით კლასიკური სტატიის მომზადებას ან ჟურნალისტურ მიდგომას. ბლოგერობის მთელი მუღამი სათქმელის თავისუფლად გადმოცემაშია. ამიტომ ტურის შემდეგ შესაძლოა შეიქმნას ფოტო-ალბომი, ვიდეო-მიმოხილვა, ჰაიკუ, პოემა, ჩანახატი ან ნებისმიერი ხასიათის პროდუქტი, რაც ადამიანმა შეიძლება წარმოიდგინოს. თუ კონკურსის პირობებში წინასწარ არ განსაზღვრავთ სასურველ ფორმას, შემდეგ პრეტენზიები და “მოთხრობას ხომ არ დაწერთ” დამოკიდებულება არ უნდა დააფიქსიროთ. რატომაც არა, თუ მინდა მოთხრობასაც დავწერ და რომანსაც საკუთარ ბლოგზე, თქვენთან კი აღარ ვითანამშრომლებ იმიტომ რომ ჩემი გამოხატვის თავისუფლებას ზღუდავთ, არ გინდათ ჩემი ძლიერი მხარეების შემჩნევა. ჟურნალისტური მიდგომა თუ გჭირდებათ, პრესკონფერენცია ჩაატარეთ. ელემენტარულია, უოტსონ.

- განაცხადი დაიწყეთ მოკლე ინფორმაციით ორგანიზაციის შესახებ: მისი სრული დასახელება,  საქმიანობის სფერო და გამოცდილება. სასიამოვნოა როდესაც განმცხადებელი ზოგავს მკითხველის დროსა და ენერგიას, არ აიძულებს სერჩოს მის შესახებ ელემეტარული მონაცემები.

- კონკურსის/ტურის გამოცხადებამდე კარგად ჩამოაყალიბეთ საორგანზიაციო დეტალები, რომ შემდეგ კითხვები აღარ გაჩნდეს. კერძოდ: განცხადებაში აუცილებლად მიუთითეთ ტურის დაწყებისა და დასრულების თარიღი (თვე და რიცხვი, მოერიდეთ “ტური ჩატარდება ოთხშაბათს” ტიპის განაცხადებს – რომელი ოთხშაბათი იქნება, ვიმკითხაო?); ასევე გასვლის დრო და ადგილი, ტურის ხანგრძლივობა, დანიშნულების ადგილები, როგორ მოხდება ან ვინ უზრუნველყოფს ტრანსპორტირებას, გათვალისწინებულია თუ არა კვება, ანაზღაურება და ა.შ. შეინარჩუნეთ კავშირი ბლოგერთან ტურამდე და მის შემდეგაც არა მხოლოდ ფეისბუქზე. არსებობს ტელეფონი და ელექტრონული ფოსტა – ყველაზე პროფესიონალური მიდგომა. შეტყობინების ან მადლობის წერილის დაწერას ტურში მონაწილეობის შესახებ სულ რამდენიმე წუთი სჭირდება, პოზიტიურად მოქმედებს რეპუტაციაზეც. ტურის შესახებ ინფორმაციის პერიოდულად მიწოდება ეფექტურ კომუნიკაციაზე მეტყველებს.

- გამოკვეთეთ კონკურსში/ტურში მონაწილეობის პირობები: ასაკი, ბლოგერობის გამოცდილება (მაგ, 1-3 წელი), ვიზიტორების რაოდენობა, კონკრეტული თემატიკით დაინტერესება, პოსტების რაოდენობა, მოტივაცია და ა.შ. ეს, რა თქმა უნდა, დამოკიდებულია სამიზნე აუდიტორიაზე: ვინ გჭირდებათ – სამეცნიერო სტატიების მკითხველები თუ სერიალების მაყურებელი ახალგაზრდები? ცხოველთა დამცველები თუ თანამედროვე ლიტერატურით გატაცებულები?…

- მიუთითეთ პოსტის სასურველი ფორმა: ტურის შემდეგ რა სახის პროდუქტი გსურთ რომ შეიქმნას: ტექსტური, ფოტო, ვიდეო, მიმოხილვა, ინსტალაცია… თუ კონკურსის პირობებში არ მიუთითებთ,  მერე აღარ გქონდეთ ბლოგერთან პრეტენზიები. ასევე განსაზღვრეთ მინიმალური მოთხოვნები: ტექსტისთვის – სიტყვების/ფოტოების რაოდენობა, ვიდეოსთვის – ქრონომეტრაჟი.

- თუ კონკურსი/ტური ითვალისწინებს გამარჯვებულ(ებ)ის გამოვლენას, აუცილებლად გარკვევით ჩამოაყალიბეთ შეფასების კრიტერიუმები (მაგ, პოსტის მინიმალური მოცულობა, ფორმა, კრეატულობა, საკითხის სრულად გაშუქება, ან ნებისმიერი რამ, რაც თქვენთვის მნიშვნელოვანია). თუ გინდათ რომ პროფესიონალური მიდგომის შთაბეჭდილება დატოვოთ, არსად ახსენოთ ლაიქების რაოდენობა – არასერიოზულია! ასევე მიუთითებს რომ ორგანიზაცია პოსტის შინაარსით და ხარისხით საერთოდ არაა დაინტერესებული. მე პირადად თავს არ შევიწუხებ ამგვარ დაწესებულებასთან თანამშრომლობით. ლაიქების, ისევე როგორც კომენტარების გაყალბება თავისუფლად შეიძლება და თუ ეს არ ესმის განცხადებელს, ამ ფორმატის ურთიერთობა საერთოდ არ მიღირს.

- მიუთითეთ კონკრეტული და არა ბუნდოვანი პრიზები. ეს პროცესის მნიშვნელოვანი ნაწილია, ბლოგერის მოტივაციას ამაღლებს. მან უნდა იცოდეს რას უნდა ელოდეს კარგი მუშაობისთვის – ფოტოაპარატს, ტურისტულ საგზურს, ფულად თანხას, გაზქურას, ეპილატორს თუ სპილოს.  როცა სთავაზობ გაურკვეველ რაღაცას, ინტერესი ქრება. მაგალითად, “საუკეთესო პოსტის ავტორს გადაეცემა ფასიანი პრიზი”-ს დაწერას სჯობია პრიზი საერთოდ არ ახსენოთ: ფასიანი პრიზი ათასგვარი შეიძლება იყოს, დაწყებული მზესუმზირიდან დამთავრებული კოსმოსური რაკეტით. რომელს აჩუქებთ ბლოგერს?  ვიღაცას შეიძლება აიპადისთვის უღირდეს კონკურსში ჩართვა, ვიღაცას – ახალი წიგნისთვის, ვიღაცას – ველოსიპედისთვის. მარტივია: ჯერ ჩამოყალიბდით ჯილდოზე, შემდეგ გამოაცხადეთ.

- დედლაინი რაციონალურად შეარჩიეთ, ტურიდან 2-3 დღეში პოსტის გამოქვეყნების მოთხოვნა არარეალურია!!! სტერეოტიპი, რომ ბლოგერს წერის მეტი საქმე არ აქვს, მცდარია! ბლოგერს აქვს ოჯახი, საკუთარი პროფესია, ჰობი, პირადი და საზოგადოებრივი ცხოვრება. ბლოგინგი ზღვაში წვეთია იმასთან შედარებით, რასაც ბლოგერი შეიძლება აკეთებდეს: თამაშობდეს ფეხბურთს, ჭადრაკს, ქსოვდეს, სიმღერებს ქმნიდეს,  ქეიფობდეს, პახოდებში დადიოდეს, ატარებდეს კვლევებს, გეგმავდეს ივენთებს, ჰქონდეს კიდევ ათასი პრიორიტეტული და გადაუდებელი საქმე. ამიტომ მოკლე დროში პოსტის გამოქვეყნების მოთხოვნა, რბილად რომ ვთქვათ, უნამუსობაა! პატივი ეცით ბლოგერის დროსა და პრიორიტეტებს! მიეცით რეალური დრო (სულ მცირე 10-12 დღე) ხარისხიანი კონტენტის შესაქმნელად! 

- გაასაჯაროვეთ ჟიურის შემადგენლობა და ისეთი წევრებიც შეიყვანეთ, ცოტა მაინც რომ ერკვევიან პიარსა და სოციალურ მედიაში. ელემენტარულად პოსტის/პროდუქტის ხარისხის შეფასებაში დაგეხმარებიან. გარდა ამისა, გამჭვირვალე პროცესი ნდობას ამაღლებს.

- კარგად გაწერეთ განრიგი. ტურამდე 3 დღით ადრე რომ აცხადებთ რეგისტრაციას, წინა დღეს არჩევთ ბლოგერებს და 10-12 საათით ადრე ატყობინებთ გასვლის შესახებ, არაპროფესიონალურია! ბლოგერს აქვს საკუთარი გეგმები და ასე მოკლე ვადებში თუ ვერ წამოვიდა, მიუხედავად დიდი სურვილისა, არ უნდა განაწყენდეთ. თანაც მსგავსი მიდგომა ნაჩქარევ და მიფუჩეჩებული დაგეგმვის შთაბეჭდილებას ტოვებს. მიუდექით საქმეს სერიოზულად, გამოაცხადეთ ინფორმაცია სულ მცირე 2 კვირით ადრე, შეტყობინებები მონაწილეობის შესახებ დაგზავნეთ არანაკლებ 1 კვირით ადრე, რომ ბლოგერებს ჰქონდეთ დრო დაგეგმონ საკუთარი გრაფიკი. ტური არა მხოლოდ თქვენი, არამედ მათი დროის ხარჯვაცაა. და ვინ იტყვის რომ მათი დრო ნაკლებ ღირებულია ვიდრე თქვენი?!

 – გააკეთეთ ძირითადი და სარეზერვო სიები. ბლოგერებიც ადამიანები ვართ, გეგმები ჩვენც შეიძლება შეგვეცვალოს. სარეზერვო სია დაგეხმარებათ ჩაანაცვლოთ ტურის მონაწილე, რომელმაც გარკვეული მიზეზების გამო წამოსვლა გადაიფიქრა.

- იყავით ინტერაქტიული! ეს ძალიან მნიშვნელოვანია. ონლაინ პიარი მხოლოდ ფეისბუქის ჯგუფებსა და ფეიჯებზე განცხადებების დადებას არ გულისხმობს. მომხმარებლებს კითხვები თუ გაუჩნდებათ, ოპერატიულად და ამომწურავად უნდა უპასუხოთ და არა 2-3 დღიანი შუალედებით; რაც მთავარია – ზრდილობიანად. ინტერაქტიულობა ასევე ნიშნავს ტურზე/კონკურსზე პასუხისმგებელი პირის საკონტაქტო დეტალების ხელმისაწვდომობას, სადაც საჭიროების შემთხვევაში შეიძლება დაკავშირება.

- მიიღეთ კრიტიკა.  თქვენს მიერ ადმინისტრირებული ფეისბუქის გვერდიდან ინფორმაციის გაქრობა ცენზურის სინონიმია. გაბრაზებულმა ბლოგერმა კი, რომელსაც აზრის გამოხატვა შეუზღუდეს, შეიძლება საკუთარ საიტზე მწვავე სტატია გამოგიქვეყნოთ. ამას უფრო ხანგრძლივი და უარყოფითი ეფექტი ექნება. დიალოგი საუკეთესო საშუალებაა ხარვეზების გასასწორებლად. იფიქრეთ ამაზე.

- ტურის დროს მიაწოდეთ მაქსიმალურად ამომწურავი ინფორმაცია, მიჰყევით განრიგს. ეს საჭიროა სასიამოვნო ატმოსფერის შესაქმნელად, თქვენც ხომ ეს გსურთ? ასევე აუცილებელი არაა კუდში დევნა, მუდმივი თვალყურის დევნება. დაუსვას კითხვები ადამიანებს, აძვრეს ღობეზე, გადაიღოს საინტერესო კადრი, გააკეთოს აღმოჩენა – ეს ყველაფერი პოსტშიც აისახება.

- მიეცით ბლოგერს სოციალურ ქსელებში პოსტის გაზიარების სრული თავისუფლება. გამარჯობა, ფეისბუქი ერთადერთი ქსელი არ არის და კიდევ ბევრგან შეიძლება ინფორმაციის გავრცელება. ამიტომ როცა ეუბნებით რომ “ყოველ დღე დადეთ თქვენს თაიმლაინზე”, რბილად რომ ვთქვათ საკუთარ უვიცობას ამჟღავნებთ ონლაინ პიარში. ბლოგერს საკუთარი აუდიტორია და მიმდევრები ჰყავს, რომლებიც არა მხოლოდ ფეისბუქზე არიან. Twitter, LinkedIn, Tumblr, Pinterest, Vimeo, YouTube, თუნდაც Odnoklassniki, VK და სხვა ქსელებს, თავიანთი მილიონობით მომხმარებლით, ისევე უფლება აქვთ მიიღონ ინფორმაცია როგორც ფეისბუქის იუზერებს. თანაც პოსტს უმეტესად მკითხველები აზიარებენ და არა მისი ავტორები. ასე რომ თუ თავის შერცხვენა არ გინდათ, თავი შეიკავეთ მსგავსი ტიპის “რჩევებისაგან”, გაიფართოვეთ თვალსაწიერი.

და ბოლოს, ნუ ელით რომ საინფორმაციო ტურის შემდეგ აუცილებლად აღფრთოვანებულ შეფასებას მიიღებთ. ბლოგერი ჩვეულებრივი ადამიანია თავისი სუბიექტური მიდგომებით. ბლოგზე არ არსებობს “ყველას ქების” პოლიტიკა, ბლოგი მიკერძოებული შეხედულებების საიტია. ბლოგერს რამე თუ მოეწონება – დაწერს, არ მოეწონება – ამასაც აუცილებლად აღნიშნავს. ასე რომ თუ ამისთვის მზად არ ხართ, სჯობია ტურის იდეა თავიდან ამოიგდოთ.

ენივეი, წარმატებებს გისურვებთ. :)

სამოტივაციო წერილის შესახებ


ხანდახან ძველი სამოტივაციო წერილები უნდა გადაიკითხოთ ხოლმე – 1,2 3, თუნდაც 5 წლის წინ დაწერილები. საინტერესო პროცესია – ხედავ, როგორი იყავი უწინ და როგორი ხარ ახლა. ნახავ, როგორ შეიცვალა შენი ხედვა და ღირებულებები, გაიზარდე თუ არა პროფესიულად, მოგემატა თუ არა ამბიციები ან მიაღწიე თუ არა დასახულ მიზნებს. ზოგჯერ სურვილები ყოველდღიურ რუტინასა და წვრილმანებში იკარგებიან, გავიწყდებიან, ქრებიან. სამოტივაციოს წაკითხვით კი ძველ ორიენტირებს უბრუნდები, რომლებიც შეიძლება მოცემულ მომენტში ისევ მნიშვნელოვანი იყოს.

გადაიკითხეთ ძველი სამოტივაციო წერილები. ცვლილებების შეგრძნება სასიამოვნო და სასარგებლოა.

ნაგავი იქ, სადაც არ უნდა იყოს!


საკუთარი ფოტოარქივის თვალიერებისას რამდენიმე “საოცარი” კადრი ვიპოვე – სადამდე მიდის ადამიანის ფანტაზია გარემოს დაბინძურებაში. ქალაქის ქუჩებში რომ ბოთლები ყრია ეგ კიდევ არაფერი, 2012 ლის 24 მაისს რუსთაველის მეტრის წინ ჩამოკონწიალებული პოლიეთილენის ბოთლი მაქვს გადაღებული. ვერაფრით მივხვდი როგორ მოხერხეს ამ სიმაღლეზე მისი ჩამოკიდება.

ხეზე ჩამოკიდებული პოლიეთილენის ბოთლი

ხეზე ჩამოკიდებული პოლიეთილენის ბოთლი

“ლამაზად” შეფუთული ნაგავი არმაზის ციხის გზაზე, ბილიკთან ახლოს. ფოტო გადაღებულია 2012 წლის 19 აგვისტოს. ნაგვის “მოშორების” მეტისმეტად “კრეატიული” გზა რას იტყვით? გასაგებია რომ ჯერჯერობით ნაგვის გადამუშავების ნორმალური სისტემა არ გაგვაჩნია მაგრამ ეს ოხერი ბუნებას მაინც ნუ ანაგვიანებთ!!!! ხეზე დადებთ თუ ხის ქვეშ – მნიშვნელობა არ აქვს – შედეგი მაინც ერთია – ნარჩენებით მოწამლული გარემო! აიღეთ და წამოიღეთ ქალაქამდე, ჩააგდეთ ბუნკერში, როგორც მე და ჩემი მეგობრები ვაკეთებთ!

ხემ მოისხა ნაგავი

ხემ მოისხა ნაგავი

2012 წლის 1 ივნისი მზიურში, მასობრივი უკულტურობისა და ღორობის ზეიმი! დამთავრდა მზის ფესტივალი, დაიშალა ხალხი და დარჩა აურება ნაგავი! არადა რა მარტივია იქვე ახლოს მდგარ ნაგვის ურნასთან მიტანა და ჩაგდება!

ნაგავი მზიურში

ნაგავი მზიურში

ყველაზე ცინცხალი ფოტო, 2014 წლის 13 ივლისს გადაღებული – ჟინვალის წყალსაცავი სავსეა პოლიეთილენის ბოთლებით და ათასგვარი ნაგვით. ეს არის წყალი, რომლითაც თბილისი და რუსთავი მარაგდება, მილიონზე მეტი ადამიანი. ამ წყალს ვიყენებთ სასმელად, საკვებში. მართალია, როგორც წინა პოსტში ვწერდი, წყალსაცავიდან ონკანამდე წყალი სუფთავდება და იფილტრება, წყალსაცავის პერსონალიც პერიოდულად წმენდავს მას ნაგვისგან, მაგრამ ……. რატომ უნდა გადააბარო სხვას საკუთარი პასუხისმგებლობა?! მსგავსი მასობრივი გულგრილობა მნიშვნელოვანი საკითხის მიმართ, რბილად რომ ვთქვათ, აღმაშფოთებელია!

ნაგავი ჟინვალის წყალსაცავზე

ნაგავი ჟინვალის წყალსაცავზე

როგორ შევამციროთ “პლასტიკური” დაბინძურება:

- უარი თქვით ერთჯერადი პოლიეთილენის ბოთლის გამოყენებაზე. შეამცირეთ ბოთლებში ჩამოსხმული წყლის მოხმარება, რომელიც მაღაზიაში იყიდება. წყალი მუდმივათ ატარეთ შესაბამისი ჭურჭლით, რომ დაიცლება შეავსებთ და ა.შ.

ასეთი ბოთლი უკვე 4 (!) წელია დამაქვს და მინდა გითხრათ რომ ძალიან პრაქტიკულია. (ბევრ მაღაზიაში და ბაზრობაზეც შეგიძლიათ ნახოთ):

ეტევა ზურგჩანთის ჯიბეში, შეგიძლიათ შევსოთ სურვილისამებრ, საკმაოდ გამძლეა, არ ტყდება და ნებისმიერ რელიეფზე დავარდნას უძლებს. ერთგულად მემსახურება ქალაქშიც, მოგზაურობისასაც და ლაშქრობებშიც. ამით არა მხოლოდ გარემოს დაიცავთ დაბინძურებისგან, არამედ გარკვეულ თანხასაც დაზოგავთ. იანგარიშეთ რამდენს ხარჯავთ მხოლოდ წყლის ყიდვაში ყოველდღიურად, ყოველთვიურად და რას გააკეთებდით ამ თანხით? ისიც მიათვალეთ რამდენი “დაუჯდება” ბუნებას მისი “მონელება” ან სახელმწიფოს/შესაბამისკომპანიას – მისი გადამუშავება. ეს გაცილებით მეტია ვიდრე ერთი მრავალჯერადი ჭურჭლის საფასური.

- შეამცირეთ პოლიეთილენის პარკების გამოყენება. სთხოვეთ მაღაზიის გამყიდველებს რომ არ შეფუთონ თითოეული პროდუქტი ცალკე ცელოფანში, აუცილებლობის შემთხვევაში ერთში ჩაალაგონ. გამოიყენეთ მრავალჯერადი ქაღალდის ან ქსოვილის ჩანთები. ისინი ცელოფანზე გაცილებით მოხერხებული და გამძლეცაა!

- ლაშქრობებში, ექსკურსიებზე, პიკნიკებზე ერთჯერადი ჭურჭლის ყიდვის ნაცვლად წაიღეთ თან საკუთარი, სახლიდან (ხის, ლითონის, მსუბუქი და მრავალჯერადი გამოსაყენებელი). ამგვარად ყველა საკუთარ თავზე იქნება პასუხისმგებელი და, რაც უფრო მნიშვნელოვანია – გარემოზე.

წყალი ჩვენი არსობისა


ეს იმ პერიოდის ზღაპარია, როდესაც წყალი დეფიციტური იყო და მას გველეშაპები და დევები ჰყავდნენ დაპატრონებული. ისინი დიდი მსხვერპლის სანაცვლოდ (ხშირად ახალგაზრდა ლამაზი გოგო-ბიჭები) აძლევდნენ სოფლებს წყალს (ეს იყო წყლის გრაფიკი თორემ ახლა რომ ხანდახან წყდება რა მოსატანია :) ). მოსახლეობა დიდხანს იტანჯებოდა უწყლობით, შემდეგ გამოჩნდებოდა ვინმე ცისკარა, მოკლავდა უწმინდურ ძალას და ხალხი იღებდა სანატრელ სასმელს.

დმანისის გვირაბი. ფოტო: კარავი.გე

წყლის სასიცოცხლო მნიშვნელობა კარგად ჰქონდათ გაცნობიერებული ჩვენს წინაპრებს, რომლებიც ციხე-სიმაგრეებსა და ეკლესია-მონასტრებს მის მახლობლად აშენებდნენ. კოშკები საიდუმლო გვირაბებით უკავშირდებოდა მოშორებულ მდინარეებს. ხანგრძლივი ალყის დროს, როდესაც მტერი მოსახლეობას სასმელი წყლის მარაგის შევსების საშუალებას არ აძლევდა, ეს გვირაბები მისი მოპოვების თითქმის ერთადერთი წყარო იყო. ღამე გამბედავი ვაჟკაცები მდინარესთან ჩუმად მიიპარებოდნენ რომ გარშემორტყმული მოსახლეობისთვის წყალი მიეწოდებინათ. დმანისსა და უფლისციხეში შემორჩენილია ასეთი გვირაბის ნანგრევები, არქეოლოგიური გათხრები ადასტურებენ ვარძიის სამხედრო ციხე-ქალაქში კარგად განვითარებული წყლის მიწოდების სისტემის არსებობას. უფრო ძველი, ანტიკური ხანის თიხის მილები შემორჩენილია არმაზსა და ბაგინეთში. ციხე-სიმაგრეებში ასევე არსებობდა რეზერვუარები, სადაც წყალი “შავი დღისთვის” გროვდებოდა.

ძეგლები.გე-ზე გამოქვეყნებული სტატია “ნარიყალა ციხესიმაგრის სასმელი წყლით მომარაგების საიდუმლოება” ნარიყალასთან არსებული წყალგაყვანილობის სისტემის შესახებ გვიამბობს, რომელიც 1955 წელს აღმოაჩინეს. ოქროყანის მიდამოებიდან 5 კილომეტრის სიგრძეზე თიხის მილებით მოედინებოდა წყაროს წყალი თბილისამდე. როგორც ჩანს, წყლის მიწოდების სისტემა საკმაოდ ადრეულ პერიოდში გაუყვანიათ, გვიან შუა საუკუნეებში კი შეუკეთებიათ. იგი კარგად იყო შენიღბული, მტერს რომ არ შეემჩნია და ნარიყალაში გამაგრებული ჯარისთვის თუ მოსახლეობისთვის წყლის მიწოდება არ შეეწყვიტა.

თბილისელი მეთულუხჩე

თბილისელი მეთულუხჩე

XIX საუკუნის მიწურულს თბილისში წყალს მეთულუხჩეები არიგებდნენ. ტყავის რუმბებით დაჰქონდათ ქუჩა-ქუჩა, ცხენით ან ზურგზე მოკიდებული. 1 ვედრო წყალი 1-3 კაპიკი ღირდა, ფასი იმაზე იყო დამოკიდებული, თუ რა მანძილიდან მოჰქონდათ. “წყლის გადასახადს” მეთულუხჩეები კვირის ბოლოს ანგარიშობდნენ, გაყიდული რაოდენობის მიხედვით. მაშინ იღებდნენ ანაზღაურებასაც. 1883 წელს ავჭალის წყალსადენის მშენებლობა დაიწყეს. თანამედროვე წყალსადენის სისტემას კი 1920-იანი წლების მიწურულს ჩაეყარა საფუძველი. გინდ დაიჯერეთ გინდ არა, საგურამოს წყალსადენში თითქმის ასწლოვანი მოქმედი მილია შემონახული. იგი დამზადებულია 1920 წელს, თუმცა ფუნქციონირება რამდენიმე წლით გვიან დაიწყო. ეს ძველი, ხარისხიანი და საიმედო ნაკეთობა ერთგულად ემსახურება სისტემასა და წყლის მომხმარებლებს.

Georgian Water and Power წყლით ამარაგებს თბილისსა და რუსთავს. კომპანია  დედაქალაქში 400 000-მდე აბონენტს ემსახურება. აქედან 2000-მდე საბიუჯეტო ორგანიზაციაა, 15 000–მდე კომერციული ობიექტი, დანარჩენი კი მოსახლეობა. მისი წყალგაყვანილობის სისტემა 3400-კილომეტრიან წყალსადენის ქსელს მოიცავს. ეს თბილისიდან პარიზამდე მანძილის ტოლია.  მილების დიდი ნაწილი მოძვეებულია და ეტაპობრივად მიმდინარეობს მათი შეცვლა ახლით. კომპანია პასუხისმგებელია წყლის უვნებლობაზე, გაწმენდასა და მომხმარებლისათვის მიწოდებაზე.

დამზადებულია 1920 წელს

დამზადებულია 1920 წელს

რას ნიშნავს წყლის ხარისხი? იმას, რომ იგი არ უნდა შეიცავდეს ადამიანის ჯანმრთელობისთვის საშიშ ნივთიერებებს, მისი ქიმიური შემადგენლობა და სისუფთავე აკმაყოფილებდეს საერთაშორისო და ადგილობრივი ჯანდაცვის ორგანიზაციების მიერ დადგენილ სტანდარტებს.

წყალგაყვანილობის სისტემა კომპლექსურია და გარდა ონკანებისა ( :) ), მოიცავს უზარმაზარ რეზერუარებს, გასაფილტრ სადგურებს, თანამედროვე აპარატურით აღჭურვილ სპეციალურ ლაბორატორიებს სადაც ქალაქის სხვადასხვა უბნებიდან ყოველდღიურად მიეწოდებათ წყლის ნიმუშები, რათა მოხდეს მისი კვლევა, მიკრობული და ქიმიური საფრთხეების დროული იდენტიფიკაცია და წყლის გაწმენდა.

Georgian Water and Power-ის აბონენტებს წყალი თბილისის ზღვიდან, ჟინვალის წყალსაცავიდან და არაგვის ხეობიდან მიეწოდებათ. თუმცა ინდივიდუალურ მოხმარებამდე ხდება მისი გაფილტვრა და გასუფთავება.

ღრმაღელეს წყალსადენი Georgian Water and Power-ის ერთ-ერთი ობიექტია, სადაც სპეციალისტები უახლესი ტექნოლოგიების დახმარებით 24 საათის განმავლობაში უზრუნველყოფენ წყლის ხარისხის კონტროლს. აქ სხვადასხვა სირთულის უამრავი დანადგარია, რომლებსაც მომხმარებელი ვერასოდეს ხედავს. სამაგიეროდ ხელშესახებია მუშაობის შედეგი – სუფთა წყალი ონკანებში.

This slideshow requires JavaScript.