სამოტივაციო წერილის შესახებ


ხანდახან ძველი სამოტივაციო წერილები უნდა გადაიკითხოთ ხოლმე – 1,2 3, თუნდაც 5 წლის წინ დაწერილები. საინტერესო პროცესია – ხედავ, როგორი იყავი უწინ და როგორი ხარ ახლა. ნახავ, როგორ შეიცვალა შენი ხედვა და ღირებულებები, გაიზარდე თუ არა პროფესიულად, მოგემატა თუ არა ამბიციები ან მიაღწიე თუ არა დასახულ მიზნებს. ზოგჯერ სურვილები ყოველდღიურ რუტინასა და წვრილმანებში იკარგებიან, გავიწყდებიან, ქრებიან. სამოტივაციოს წაკითხვით კი ძველ ორიენტირებს უბრუნდები, რომლებიც შეიძლება მოცემულ მომენტში ისევ მნიშვნელოვანი იყოს.

გადაიკითხეთ ძველი სამოტივაციო წერილები. ცვლილებების შეგრძნება სასიამოვნო და სასარგებლოა.

ნაგავი იქ, სადაც არ უნდა იყოს!


საკუთარი ფოტოარქივის თვალიერებისას რამდენიმე “საოცარი” კადრი ვიპოვე – სადამდე მიდის ადამიანის ფანტაზია გარემოს დაბინძურებაში. ქალაქის ქუჩებში რომ ბოთლები ყრია ეგ კიდევ არაფერი, 2012 ლის 24 მაისს რუსთაველის მეტრის წინ ჩამოკონწიალებული პოლიეთილენის ბოთლი მაქვს გადაღებული. ვერაფრით მივხვდი როგორ მოხერხეს ამ სიმაღლეზე მისი ჩამოკიდება.

ხეზე ჩამოკიდებული პოლიეთილენის ბოთლი

ხეზე ჩამოკიდებული პოლიეთილენის ბოთლი

“ლამაზად” შეფუთული ნაგავი არმაზის ციხის გზაზე, ბილიკთან ახლოს. ფოტო გადაღებულია 2012 წლის 19 აგვისტოს. ნაგვის “მოშორების” მეტისმეტად “კრეატიული” გზა რას იტყვით? გასაგებია რომ ჯერჯერობით ნაგვის გადამუშავების ნორმალური სისტემა არ გაგვაჩნია მაგრამ ეს ოხერი ბუნებას მაინც ნუ ანაგვიანებთ!!!! ხეზე დადებთ თუ ხის ქვეშ – მნიშვნელობა არ აქვს – შედეგი მაინც ერთია – ნარჩენებით მოწამლული გარემო! აიღეთ და წამოიღეთ ქალაქამდე, ჩააგდეთ ბუნკერში, როგორც მე და ჩემი მეგობრები ვაკეთებთ!

ხემ მოისხა ნაგავი

ხემ მოისხა ნაგავი

2012 წლის 1 ივნისი მზიურში, მასობრივი უკულტურობისა და ღორობის ზეიმი! დამთავრდა მზის ფესტივალი, დაიშალა ხალხი და დარჩა აურება ნაგავი! არადა რა მარტივია იქვე ახლოს მდგარ ნაგვის ურნასთან მიტანა და ჩაგდება!

ნაგავი მზიურში

ნაგავი მზიურში

ყველაზე ცინცხალი ფოტო, 2014 წლის 13 ივლისს გადაღებული – ჟინვალის წყალსაცავი სავსეა პოლიეთილენის ბოთლებით და ათასგვარი ნაგვით. ეს არის წყალი, რომლითაც თბილისი და რუსთავი მარაგდება, მილიონზე მეტი ადამიანი. ამ წყალს ვიყენებთ სასმელად, საკვებში. მართალია, როგორც წინა პოსტში ვწერდი, წყალსაცავიდან ონკანამდე წყალი სუფთავდება და იფილტრება, წყალსაცავის პერსონალიც პერიოდულად წმენდავს მას ნაგვისგან, მაგრამ ……. რატომ უნდა გადააბარო სხვას საკუთარი პასუხისმგებლობა?! მსგავსი მასობრივი გულგრილობა მნიშვნელოვანი საკითხის მიმართ, რბილად რომ ვთქვათ, აღმაშფოთებელია!

ნაგავი ჟინვალის წყალსაცავზე

ნაგავი ჟინვალის წყალსაცავზე

როგორ შევამციროთ “პლასტიკური” დაბინძურება:

- უარი თქვით ერთჯერადი პოლიეთილენის ბოთლის გამოყენებაზე. შეამცირეთ ბოთლებში ჩამოსხმული წყლის მოხმარება, რომელიც მაღაზიაში იყიდება. წყალი მუდმივათ ატარეთ შესაბამისი ჭურჭლით, რომ დაიცლება შეავსებთ და ა.შ.

ასეთი ბოთლი უკვე 4 (!) წელია დამაქვს და მინდა გითხრათ რომ ძალიან პრაქტიკულია. (ბევრ მაღაზიაში და ბაზრობაზეც შეგიძლიათ ნახოთ):

ეტევა ზურგჩანთის ჯიბეში, შეგიძლიათ შევსოთ სურვილისამებრ, საკმაოდ გამძლეა, არ ტყდება და ნებისმიერ რელიეფზე დავარდნას უძლებს. ერთგულად მემსახურება ქალაქშიც, მოგზაურობისასაც და ლაშქრობებშიც. ამით არა მხოლოდ გარემოს დაიცავთ დაბინძურებისგან, არამედ გარკვეულ თანხასაც დაზოგავთ. იანგარიშეთ რამდენს ხარჯავთ მხოლოდ წყლის ყიდვაში ყოველდღიურად, ყოველთვიურად და რას გააკეთებდით ამ თანხით? ისიც მიათვალეთ რამდენი “დაუჯდება” ბუნებას მისი “მონელება” ან სახელმწიფოს/შესაბამისკომპანიას – მისი გადამუშავება. ეს გაცილებით მეტია ვიდრე ერთი მრავალჯერადი ჭურჭლის საფასური.

- შეამცირეთ პოლიეთილენის პარკების გამოყენება. სთხოვეთ მაღაზიის გამყიდველებს რომ არ შეფუთონ თითოეული პროდუქტი ცალკე ცელოფანში, აუცილებლობის შემთხვევაში ერთში ჩაალაგონ. გამოიყენეთ მრავალჯერადი ქაღალდის ან ქსოვილის ჩანთები. ისინი ცელოფანზე გაცილებით მოხერხებული და გამძლეცაა!

- ლაშქრობებში, ექსკურსიებზე, პიკნიკებზე ერთჯერადი ჭურჭლის ყიდვის ნაცვლად წაიღეთ თან საკუთარი, სახლიდან (ხის, ლითონის, მსუბუქი და მრავალჯერადი გამოსაყენებელი). ამგვარად ყველა საკუთარ თავზე იქნება პასუხისმგებელი და, რაც უფრო მნიშვნელოვანია – გარემოზე.

წყალი ჩვენი არსობისა


ეს იმ პერიოდის ზღაპარია, როდესაც წყალი დეფიციტური იყო და მას გველეშაპები და დევები ჰყავდნენ დაპატრონებული. ისინი დიდი მსხვერპლის სანაცვლოდ (ხშირად ახალგაზრდა ლამაზი გოგო-ბიჭები) აძლევდნენ სოფლებს წყალს (ეს იყო წყლის გრაფიკი თორემ ახლა რომ ხანდახან წყდება რა მოსატანია :) ). მოსახლეობა დიდხანს იტანჯებოდა უწყლობით, შემდეგ გამოჩნდებოდა ვინმე ცისკარა, მოკლავდა უწმინდურ ძალას და ხალხი იღებდა სანატრელ სასმელს.

დმანისის გვირაბი. ფოტო: კარავი.გე

წყლის სასიცოცხლო მნიშვნელობა კარგად ჰქონდათ გაცნობიერებული ჩვენს წინაპრებს, რომლებიც ციხე-სიმაგრეებსა და ეკლესია-მონასტრებს მის მახლობლად აშენებდნენ. კოშკები საიდუმლო გვირაბებით უკავშირდებოდა მოშორებულ მდინარეებს. ხანგრძლივი ალყის დროს, როდესაც მტერი მოსახლეობას სასმელი წყლის მარაგის შევსების საშუალებას არ აძლევდა, ეს გვირაბები მისი მოპოვების თითქმის ერთადერთი წყარო იყო. ღამე გამბედავი ვაჟკაცები მდინარესთან ჩუმად მიიპარებოდნენ რომ გარშემორტყმული მოსახლეობისთვის წყალი მიეწოდებინათ. დმანისსა და უფლისციხეში შემორჩენილია ასეთი გვირაბის ნანგრევები, არქეოლოგიური გათხრები ადასტურებენ ვარძიის სამხედრო ციხე-ქალაქში კარგად განვითარებული წყლის მიწოდების სისტემის არსებობას. უფრო ძველი, ანტიკური ხანის თიხის მილები შემორჩენილია არმაზსა და ბაგინეთში. ციხე-სიმაგრეებში ასევე არსებობდა რეზერვუარები, სადაც წყალი “შავი დღისთვის” გროვდებოდა.

ძეგლები.გე-ზე გამოქვეყნებული სტატია “ნარიყალა ციხესიმაგრის სასმელი წყლით მომარაგების საიდუმლოება” ნარიყალასთან არსებული წყალგაყვანილობის სისტემის შესახებ გვიამბობს, რომელიც 1955 წელს აღმოაჩინეს. ოქროყანის მიდამოებიდან 5 კილომეტრის სიგრძეზე თიხის მილებით მოედინებოდა წყაროს წყალი თბილისამდე. როგორც ჩანს, წყლის მიწოდების სისტემა საკმაოდ ადრეულ პერიოდში გაუყვანიათ, გვიან შუა საუკუნეებში კი შეუკეთებიათ. იგი კარგად იყო შენიღბული, მტერს რომ არ შეემჩნია და ნარიყალაში გამაგრებული ჯარისთვის თუ მოსახლეობისთვის წყლის მიწოდება არ შეეწყვიტა.

თბილისელი მეთულუხჩე

თბილისელი მეთულუხჩე

XIX საუკუნის მიწურულს თბილისში წყალს მეთულუხჩეები არიგებდნენ. ტყავის რუმბებით დაჰქონდათ ქუჩა-ქუჩა, ცხენით ან ზურგზე მოკიდებული. 1 ვედრო წყალი 1-3 კაპიკი ღირდა, ფასი იმაზე იყო დამოკიდებული, თუ რა მანძილიდან მოჰქონდათ. “წყლის გადასახადს” მეთულუხჩეები კვირის ბოლოს ანგარიშობდნენ, გაყიდული რაოდენობის მიხედვით. მაშინ იღებდნენ ანაზღაურებასაც. 1883 წელს ავჭალის წყალსადენის მშენებლობა დაიწყეს. თანამედროვე წყალსადენის სისტემას კი 1920-იანი წლების მიწურულს ჩაეყარა საფუძველი. გინდ დაიჯერეთ გინდ არა, საგურამოს წყალსადენში თითქმის ასწლოვანი მოქმედი მილია შემონახული. იგი დამზადებულია 1920 წელს, თუმცა ფუნქციონირება რამდენიმე წლით გვიან დაიწყო. ეს ძველი, ხარისხიანი და საიმედო ნაკეთობა ერთგულად ემსახურება სისტემასა და წყლის მომხმარებლებს.

Georgian Water and Power წყლით ამარაგებს თბილისსა და რუსთავს. კომპანია  დედაქალაქში 400 000-მდე აბონენტს ემსახურება. აქედან 2000-მდე საბიუჯეტო ორგანიზაციაა, 15 000–მდე კომერციული ობიექტი, დანარჩენი კი მოსახლეობა. მისი წყალგაყვანილობის სისტემა 3400-კილომეტრიან წყალსადენის ქსელს მოიცავს. ეს თბილისიდან პარიზამდე მანძილის ტოლია.  მილების დიდი ნაწილი მოძვეებულია და ეტაპობრივად მიმდინარეობს მათი შეცვლა ახლით. კომპანია პასუხისმგებელია წყლის უვნებლობაზე, გაწმენდასა და მომხმარებლისათვის მიწოდებაზე.

დამზადებულია 1920 წელს

დამზადებულია 1920 წელს

რას ნიშნავს წყლის ხარისხი? იმას, რომ იგი არ უნდა შეიცავდეს ადამიანის ჯანმრთელობისთვის საშიშ ნივთიერებებს, მისი ქიმიური შემადგენლობა და სისუფთავე აკმაყოფილებდეს საერთაშორისო და ადგილობრივი ჯანდაცვის ორგანიზაციების მიერ დადგენილ სტანდარტებს.

წყალგაყვანილობის სისტემა კომპლექსურია და გარდა ონკანებისა ( :) ), მოიცავს უზარმაზარ რეზერუარებს, გასაფილტრ სადგურებს, თანამედროვე აპარატურით აღჭურვილ სპეციალურ ლაბორატორიებს სადაც ქალაქის სხვადასხვა უბნებიდან ყოველდღიურად მიეწოდებათ წყლის ნიმუშები, რათა მოხდეს მისი კვლევა, მიკრობული და ქიმიური საფრთხეების დროული იდენტიფიკაცია და წყლის გაწმენდა.

Georgian Water and Power-ის აბონენტებს წყალი თბილისის ზღვიდან, ჟინვალის წყალსაცავიდან და არაგვის ხეობიდან მიეწოდებათ. თუმცა ინდივიდუალურ მოხმარებამდე ხდება მისი გაფილტვრა და გასუფთავება.

ღრმაღელეს წყალსადენი Georgian Water and Power-ის ერთ-ერთი ობიექტია, სადაც სპეციალისტები უახლესი ტექნოლოგიების დახმარებით 24 საათის განმავლობაში უზრუნველყოფენ წყლის ხარისხის კონტროლს. აქ სხვადასხვა სირთულის უამრავი დანადგარია, რომლებსაც მომხმარებელი ვერასოდეს ხედავს. სამაგიეროდ ხელშესახებია მუშაობის შედეგი – სუფთა წყალი ონკანებში.

This slideshow requires JavaScript.

თხოთი და ვანდალიზმი


სერიიდან: რა “საამაყო” ერი ვართ.

თხოთის წმ. ნინოს სახელობის ეკლესია მდებარეობს შიდა ქართლში, კასპის მუნიციპალიტეტში. გადმოცემის თანახმად, თხოთის მთაზე  მირიან მეფეს ნადირობისას მზის დაბნელებამ მოუსწრო და მან გაქრისტიანების აღთქმა დადო. ძნელია წარმოიდგინო როგორ გამოიყურებოდა ეს ადგილი დაახლოებით 16 საუკუნის წინ, თუმცა ულამაზესი ხედები დღესაც ატყვევებს მნახველის თვალს.

txoti

წმ. ნინოს სახელობის თხოთის ეკლესია

ამ მშვენიერი ხედების სიამოვნება მომენტალურად ფუჭდება როდესაც ეკლესიასთან მიახლოებისას: ერთი კედელი მთლიანად დაფარულია ვანდალური წარწერებით – ქვებზე ამოკაწრული თარიღებით და იმ ადამიანების გვარ-სახელებით, ვინც ასეთი ბარბაროსული მეთოდით გადაწყვიტეს “უკვდავება”. ყველაზე ძველი “ნამუშევარი” 1903 წლით თარიღდება. ამ ფოტოს კომენტარი არ სჭირდება:

txoti

ბოლოს კი გიტოვებთ ბლოგის ლინკს, რომელიც თხოთში 2011 წელს მიმდინარე არქეოლოგიური ექსპედიციის მიმდინარეობის პროცესს ასახავს. თუ გაინტერესებთ როგორ მოხდა ახალი აღმოჩენების გაკეთება, გათხრის პროცესი, შეგიძლიათ ესტუმროთ მას და გაეცნოთ გამოქვეყნებულ მასალებს.

თამარ ივერზე და ჰომოფობებზე


ავსტრალიის ოპერა თამარ ივერთან აღარ ითანამშრომლებს მისი ჰომოფობიური განცხადებების გამო. ძალიან კარგია, რომ სადღაც მაინც არსებობს ორგანიზაცია, რომელიც მაღალ ეთიკურ და სამართლებრივ სტანდარტებს იცავს. ბევრს უკვირდა ასეთი ცნობილი ადამიანი, ევროპაში ხანგრძლივი ცხოვრების გამოცდილებით როგორ ვერ გათავისუფლდა სტერპოტიპებისგან, ვიწრო ჩარჩოებისგან… მინდოდა ამაზე გრძელი პოსტი დამეწერა, მაგრამ მერე ერთი კახური ანდაზა გამახსენდა, რომელიც ზუსტად მიესადაგება სიტუაციას:

- ვირი გინდა ღობის იქით დააბი, გინდა აქეთ, მაინც ვირად დარჩება!

პ.ს. მიხარია, რომ ჰომოფობიურ განცხადებებზე პასუხისმგებლობის სამაგალითო პრეცედენტი შეიქმნა.

კედელი და პოლიეთილენი


რამდენიმე დღის წინ მტკვარზე, ზედ წყლის პირას წარწერა შევნიშნე: გავალამაზოთ და გავუფრთხილდეთ მტკვარს. ფოტოს გადასაღებად რომ მივედი, ასეთი ამბავი დამხვდა:

image

როგორც ჩანს, ვიღაცისთვის “გალამაზება” პოლიეთილენის ნაგვის დაყრას ნიშნავს, რომელიც უკიდურესად ძნელი “მოსანელებელია” გარემოსთვის. მტკვარშიც უამრავი ბოთლი და პარკი დაცურავს, რომ აღარაფერი ვთქვათ სხვა სახის ნაგავზე. არადა რამდენი კამპანია ჩატარდა, ურნებიც დაიდგა, მაგრამ ესეც არ შველის, ნაგვის ურნების უმეტესობა დამტვრეული, დაჭმული, დამსხვრეული, დამწვარი და დეფორმირებულია. უამრავი დასუფთავების აქციაც იყო და სად მიდის ამდენი ენერგია? ნარჩენები ისევ ყრია ქუჩებში, მდინარეებზე, ტურსიტული დანიშნულების ადგილებში. ხომ არ შეიძლება ყოველ სანტიმეტრზე გამაფრთხილებელი წარწერები რომ არ დაყარონ ნაგავი?!…

შეაყარე კედელს პოლიეთილენის პარკები, როგორც ბრძენი ქართველი ხალხი იტყოდა :(

ინგლისურის ტესტები, რომელთა შედეგებს ბრიტანეთი აღიარებს


ამ ლინკზე მოცემულ ჩამონათვალში ნახავთ ყველა იმ ტესტსა და მინიმალურ მოთხოვნას, რომელსაც ბრიტანეთის Home Office აღიარებს და იღებს. ტესტები მოცემულია 2013 წლის 20 ნოემბრის მდგომარეობით და შეიცავს სხვადასხვა სახის სერთიფიკატებისა და დონეების ჩამონათვალს, როგორიცაა IELTS, Toefl, Cambridge English: Key (also known as Key English Test), ESOL, TOEIC, Pearson Test of English Academic (PTE Academic) და ა.შ.